نوشته‌های این‌جا صرفن دیدگاه نگارنده بوده و لزومن مورد تایید اسلام نیست!

ایگنیشس جی رایلی

مطلب تیتر یک را این‌جا بخوانید

شیخِ صنعان

سنگ قبری ساده در اندام انسان بوده‌ام
پشت نام کوچکی یک عمر پنهان بوده‌ام

توده‌ای تردیدِ تو در توست خاک خلقتم
در دوراهی‌های خود همواره حیران بوده‌ام

من که اینک قایقم در دشت خشک افتاده است
روزگاری موج دریایی پریشان* بوده‌ام

عطر خاکم از نم باران شکوفا می‌شود
از همین رو تشنه‌ی فصل زمستان بوده‌ام

قلب‌های سخت شاید خانه‌ای محکم‌ترند
خانه‌ای متروکه‌ام، چون راه آسان بوده‌ام

این طرف دعوای دین دارند، آن سو جنگ عشق
مورد دشنام هم اینان و آنان بوده‌ام
+
منزوی بودم تمام عمر بین شاعران
در میان شیخ‌ها هم شیخ صنعان** بوده‌ام

محمدِ هادی
۳۰ فروردین ۱۳۹۹
.
.
* دریاچه‌ی پریشان یا تالاب پریشان بزرگ‌ترین دریاچه‌ی آب شیرین کشور، واقع در شهرستان کازرون بود که در گویش محلی دریای پریشان هم گفته می‌شد و امروز خشک است و تشنه!
** شخصیت حکایتی از عطار، که از زهد به دام عشق دختری ترسا می‌افتد و دین و ایمانش را فدای عشق می‌کند.

۱ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰
طلبه اُ منفی

مراد

توی هیچ انتخاباتی، در هوای هیچ مراسم، عکس هیچ آدمی را پشت شیشه‌ی ماشین نمی‌زنم. حکایتش هم خود منم! از وقتی به فکر کردن عادت کردم به خودم گفتم هر حرفی را قبول می‌کنی بکن، هر کسی را قبول داری داشته باش، هر آدمی را دوست داری داشته باش، اما توی دنیایی که پر از آدم غیر معصوم است، مرید هیچ‌کس نباش... این شد که مرید هیچ‌کس نبودم و نشدم. عکس‌های پشت ماشین هم بوی مرید و مرادی می‌داد!

 

امروز اما رفتم عکس تازهْ شهیدمان را «خریدم». نه که هدیه‌اش را نشود پیدا کرد، خواستم به اندازه‌ی یک عکس خرجش کرده باشم دست کم. بعد هم چسباندم پشت شیشه‌ی ماشین. می‌دانم کار مهمی نیست، اما برای من حکایت دیگری دارد. برای من که هرگز مرید هیچ‌کس نبوده‌ام، حتا «قاسم سلیمانی». اما حالا نه حاجی است، نه سردار، نه ژنرال، «شهید» است، «شهید قاسم سلیمانی»...

۵ نظر موافقین ۸ مخالفین ۲
طلبه اُ منفی

برای تاریخ، برای اسلام، برای ایران

باسمه تعالی

جناب آقای جمهوری اسلامی زید عزه

با سلام و تحیت

برگزاری تجمع و رهپیماییِ هر ساله‌ی نهم دی‌ماه، سیزده آبان، حامیان حجاب و امثال آن، بر خلاف مصلحت جناب‌عالی بوده و موجب سرخوردگیِ دوستان شما می‌شود.

لازم است این روال ناصواب هر چه زودتر کأن لم یکن اعلام گردد.

 

خیرخواهِ شما

۸ دی‌ماه ۱۳۹۸

 

پ.ن: #داری_با_ریشه_هات_چی_کار_می_کنی؟

۷ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰
طلبه اُ منفی

بار دیگر، حرفی که دوستش داشتم

یکی از نویسنده‌هایی که نمی‌توانم بخوانمش، نادر ابراهیمی است. هر بار سعی کردم نتوانستم. با آنچه می‌خواستم فاصله داشت. تا این که چند سال پیش این چند جمله را از او دیدم: «احساس رقابت احساس حقارت است. بگذار که هزار تیرانداز به روی یک پرنده تیر بیندازند. من از آن که دو انگشت بر او باشد انگشت برمی‌دارم. رقیب یک آزمایش‌گر حقیر بیشتر نیست. بگذار آنچه از دست رفتنی‌ست از دست برود.»

همین چند واژه‌ی به هم تنیده بود که زمینم زد. این صلابت مردانه باید ازآن یک «مرد» باشد. حتا اگر هرگز نتوانم آتش بدون دود بخوانم، اما طنین این صدای مردانه تا همیشه در گوشم خواهد بود و غم‌گینم خواهد کرد.

چه روزگارِ دل‌گیری‌ست! روزگار بی‌مَردی و نامردی. راستش را بخواهید چه آدم‌ها می‌شناسم که اسم مرد بر رسم‌شان سنگین است. چه آدم‌ها دیده‌ام که پشت همین واژه‌های مردانه پنهان شدند و نامردی و نامردمی‌شان را به صلابت نادرها پوشاندند.

چه بدْ روزگاری‌ست...

۶ نظر موافقین ۷ مخالفین ۰
طلبه اُ منفی

عمر، فاصله‌ای است میان دو نجاست

موتورسواری یادم نداد. ماهی‌گیری و فوتبال هم همین طور! سوت دو‌انگشتی هم بلد نبود انگار. بابا، مثل پدرهای توی فیلم‌ها نبود.

به گمانم اول نوجوانی‌ام بود که جلو چشم من سرویس بهداشتی خانه را شست. یادم داد چه طور فرچه بکشم به سنگ دست‌شویی. بابا، قهرمان بود...

من از او یاد گرفتم شستن توالت را. از او یاد گرفتم زندگی را. شما را نمی‌دانم اما من برای زندگی، برای زنده ماندن، محتاج این کارم. برای این‌که یادم بیاید زندگی آن زرق و برق نیست، این‌که شأن بیرونی دروغ است، این‌که به فرعونم یاد بدهم رب اعلا نیست، این‌که یادم بیاید یک هیچِ بزرگم... برای همه‌ی این حقیقت‌ها، چه کاری مهم‌تر از این؟! و من مهم‌ترین کار زندگی‌ام را از او آموختم...

۳ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰
طلبه اُ منفی